Όμορφος κόσμος, μαγικός

Τετάρτη 4 Απριλίου 2012

Οι θαυμαστές πεταλούδες swallowtail

Οι πεταλούδες Swallowtail είναι μεγάλες, πολύχρωμες και εντυπωσιακές πεταλούδες, που ανήκουν στην οικογένεια Papilionidae. Περισσότερα από 550 είδη περιλαμβάνονται στην οικογένεια, τα περισσότερα τροπικά. Απαντώνται σε όλες τις ηπείρους εκτός από την Ανταρκτική.

Το χαρακτηριστικό τους γνώρισμα είναι η διχαλωτή ουρά τους, που μοιάζει με αυτήν των χελιδονιών. Αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό τους φανερώνει και το όνομά τους (Swallowtail-ουρά χελιδονιού).

Ας γνωρίσουμε λίγο περισσότερο κάποια είδη, αυτής της πανέμορφης πεταλούδας.

Papilio machaon

Φωτογραφία LittleHow

Η πεταλούδα αυτή πετάει γρήγορα και με δύναμη, σταματά όμως πάνω από ανθισμένα φυτά για λίγο νέκταρ.
Συχνάζει σε αλπικά λιβάδια και πλαγιές σε μεγάλα υψόμετρα, που φτάνουν τα 4.900 μέτρα (Κασμίρ).

Φωτογραφία Ettore Balocchi

Η κάμπια από την οποία αναπτύσσεται η πεταλούδα έχει μια ξεχωριστή ιδιότητα, με την οποία προφυλάσσεται από τους θηρευτές της. Στο πίσω μέρος του κεφαλιού της έχει ένα διχαλωτό όργανο, από το οποίο εκλύονται δύσοσμες ουσίες όταν η κάμπια απειληθεί. Η άσχημη μυρωδιά είναι αποτρεπτική για τα έντομα, όχι όμως για τα πουλιά.

Φωτογραφία Quartl

Battus philenor

Φωτογραφία Quadell

Τα εντυπωσιακά μπλε ιριδίζοντα πίσω φτερά πάνω σε μαύρο φόντο κάνουν την πεταλούδα αυτή μοναδική. Οι πορτοκαλί κηλίδες ένα ακόμα στολίδι στα φτερά της. Απαντάται κυρίως σε δάση στη Βόρεια και Κεντρική Αμερική. Ως κάμπιες είναι δηλητηριώδεις, λόγω της διατροφής τους.

Φωτογραφία Kaldari

Φωτογραφία Edibobb

Papilio palinurus

Φωτογραφία D. Gordon E. Robertson

Πως να περιγράψεις την ομορφιά αυτής της πεταλούδας!! Εκπληκτικό πράσινο χρώμα σε διάφορες αποχρώσεις. Είναι από τις λίγες πράσινες πεταλούδες που υπάρχουν στη φύση, αφού είναι σπάνιες.

Φωτογραφία Hectonichus

Οι ιριδίζουσες πράσινες αποχρώσεις των φτερών της με τη βοήθεια του ήλιου δίνουν μπλε και κίτρινες αντανακλάσεις.

Είναι ένα είδος που απαντάται στη νοτιοανατολική Ασία.

Φωτογραφία jon hanson

Φωτογραφία Thomas Wirt

Atrophaneura hector

Φωτογραφία J.M. Garg

Το είδος αυτό απαντάται στην Ινδία, στη Σρι Λάνκα και στη δυτική ακτή της Μιανμάρ. Στην Ινδία προστατεύεται από το νόμο.

Τα μαύρα φτερά της με τις κόκκινες κηλίδες, καθώς και το κόκκινο σώμα της την κάνουν πολύ εντυπωσιακή.

Φωτογραφία J.M.Garg

Το κόκκινο σώμα της, η αργή και περίεργη πτήση της, το έντονο χρώμα των φτερών της, όλα αποτελούν προειδοποίηση για τα αρπακτικά ότι δεν είναι για φάγωμα, αφού είναι δηλητηριώδης.

Φωτογραφία J.M.Garg

Protographium marcellus

Φωτογραφία bob in swamp

Η πεταλούδα ζέβρα.
Ενδημική στις ανατολικές ΗΠΑ και στον νοτιοανατολικό Καναδά. Οι μαύρες και άσπρες ρίγες στα φτερά της ευθύνονται για το όνομά της. Μπλε και κόκκινες κηλίδες στολίζουν την ουρά της.

Φωτογραφία mollysgranny46

Φωτογραφία shell game

Φωτογραφία thoeflich

Πηγή 1

Δευτέρα 2 Απριλίου 2012

Η κοιλάδα με τους θερμοπίδακες στη Ρωσία

Οι θερμοπίδακες ή γκέιζερ είναι ένα είδος θερμών πηγών που περιοδικά "εκρήγνυνται" και εκτοξεύουν στήλες θερμού νερού και ατμού. Για τη δημιουργία ενός θερμοπίδακα απαιτούνται πολύ ιδιαίτερες γεωλογικές συνθήκες και για το λόγο αυτό υπάρχουν λίγοι σε όλο τον κόσμο, γύρω στους 1.000.

Φωτογραφία Adreas Tille

Οι περισσότεροι θερμοπίδακες στον κόσμο βρίσκονται κυρίως σε τρεις περιοχές της Γης: στις ΗΠΑ, όπου βρίσκεται το περίφημο Yellowstone, στη Νέα Ζηλανδία και στην Ισλανδία. Εκτός από αυτές τις περιοχές, θερμοπίδακες υπάρχουν και στη Ρωσία, στη Χιλή, στην Πολυνησία κ.ά., περιορισμένης όμως έκτασης.

Φωτογραφία Brocken Inaglory

Στη Ρωσία, στη χερσόνησο Kamchatka βρίσκεται μια περιοχή με τη δεύτερη μεγαλύτερη συγκέντρωση θερμοπιδάκων στον κόσμο, η οποία είναι η μοναδική στην Ευρασία.
Ονομάζεται "Η κοιλάδα με τους θερμοπίδακες".

Φωτογραφία Robert Nunn

Η περιοχή ανακαλύφτηκε και εξερευνήθηκε το 1941 από την γεωλόγο Τατιάνα Ουστίνοβα, η οποία έδωσε τα ονόματα στους πιο ισχυρούς και εντυπωσιακούς θερμοπίδακες.
Ωστόσο, συστηματική έρευνα της περιοχής ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970.

Φωτογραφία eriagn
Η κοιλάδα σχηματίστηκε λόγω της έντονης ηφαιστειακής δραστηριότητας και περιλαμβάνει περίπου 200 θερμοπίδακες και θερμές πηγές. Πρέπει εδώ να αναφέρω ότι, η χερσόνησος Kamchatka περιλαμβάνει τα "Ηφαίστεια της Kamchatka". Αυτά είναι μια σειρά από 160 περίπου ηφαίστεια, εκ των οποίων τα 29 είναι ενεργά.

Φωτογραφία CityofpK

Η θερμοκρασία στην κοιλάδα, στα 500 μέτρα κάτω από το έδαφος της καλντέρας, έχει μετρηθεί στους 250 °C. Ο μεγαλύτερος θερμοπίδακας ονομάζεται "Γίγαντας" (Velican), ο οποίος μπορεί να εκτοξεύει πίδακα νερού σε ύψος 40 μέτρων. Υπάρχουν πίδακες που εκρήγνυνται κάθε 10-15 λεπτά, ενώ άλλοι κάθε 4-5 ώρες.

Φωτογραφία eriagn

Στις 3 Ιουνίου 2007, μια μεγάλη κατολίσθηση έπληξε την κοιλάδα. Ένα τεράστιο κύμα λάσπης και πέτρας κάλυψε τα δύο τρίτα της περιοχής. Η φυσική καταστροφή ήταν τεράστια και μη αναστρέψιμη. Οι μισοί περίπου θερμοπίδακες θάφτηκαν κάτω από λάσπη.

Φωτογραφία CityofpK

Παλαιότερα, στις 4 Οκτωβρίου 1981 η κοιλάδα είχε πληγεί ξανά και πάλι από φυσική καταστροφή. Ο τυφώνας Έλσα προκάλεσε δυνατές βροχές και η στάθμη του ποταμού Geysernaya ανέβηκε αρκετά μέτρα. Ένα δυνατό ρεύμα λάσπης και βράχων κατέστρεφε στο πέρασμά του τα πάντα. Ο θερμοπίδακας Bolshaya Pechka (Μεγάλος Φούρνος) καταστράφηκε εντελώς και η θερμή πηγή Malakhitovi Grot, που ήταν το στολίδι της κοιλάδας, υπέστη σοβαρές ζημιές.

Φωτογραφία eriagn

Η κοιλάδα με τους θερμοπίδακες μπορεί να γλύτωσε από τις φυσικές καταστροφές που την έπληξαν, δεν θα γλύτωνε όμως από την ανθρώπινη παρέμβαση. Αν από το 1967 δεν είχαν τεθεί περιορισμοί στις επισκέψεις τουριστών και δεν είχαν εντελώς απαγορευθεί το 1977, τώρα η κοιλάδα θα ήταν σε άθλια κατάσταση. Καθένας επισκέπτης θεωρούσε σκόπιμο να παίρνει ένα σουβενίρ από την κοιλάδα.

Φωτογραφία eriagn

Η κοιλάδα με τους θερμοπίδακες είναι ακόμα ζωντανή και αποτελεί πόλο έλξης τουριστών και επιστημόνων. Δέχεται βέβαια περιορισμένο αριθμό επισκεπτών, περίπου 3000 ετησίως.
Είναι ένας μικρός φυσικός θησαυρός. Το γεγονός ότι βρίσκεται σε μια από τις πιο απομακρυσμένες περιοχές του πλανήτη, κρυμμένη από τη φύση ανάμεσα στα βουνά της Kamchatka, ίσως αποτελεί έναν παράγοντα που θα βοηθήσει στη διαφύλαξή του.

Φωτογραφία CityofpK

Πηγές 1 2 3 4

Κυριακή 1 Απριλίου 2012

Τα Εθνικά Πάρκα του Καναδά

Ο Καναδάς είναι μια υπέροχη χώρα, από την άποψη του φυσικού περιβάλλοντος. Στις δεκατρείς επαρχίες του βρίσκονται 36 Εθνικοί Δρυμοί, οι οποίοι είναι εκπληκτικοί και αντιπροσωπευτικοί της χώρας.

Στα πάρκα του Καναδά προστατεύεται η οικολογική ακεραιότητα των περιοχών. Δευτερευόντως, επιτρέπεται στο κοινό, να εξερευνήσουν, να μάθουν περισσότερα και να απολαύσουν τις φυσικές ομορφιές της χώρας αυτής.

Εθνικό Πάρκο Yoho

Φωτογραφία Reiner Harscher

Οι Εθνικοί Δρυμοί καλύπτουν έκταση 303.571 τετρ. χλμ., που αντιστοιχεί στο 3% της συνολικής χερσαίας έκτασης του Καναδά.

Ψηλές χιονισμένες βουνοκορφές, εκτεταμένοι παγετώνες, λίμνες, νησιά, φιόρδ, κοιλάδες, δάση με κωνοφόρα δέντρα, εντυπωσιακοί καταρράκτες, βραχώδεις ακτές, θερμές πηγές, φαράγγια και σπηλιές συνθέτουν τοπία μοναδικής φυσικής ομορφιάς.

Εθνικό Πάρκο Kootenay
Θερμές πηγές και άλλα γεωλογικά αξιοθέατα διαθέτει το πάρκο αυτό.

Φωτογραφία Yves Marcoux

Ζώα απειλούμενα, όπως το καριμπού αλλά και άλλα άγρια ζώα, όπως αρκτικές αλεπούδες, λαγοί ,κουκουβάγιες, γκρίζες και μαύρες αρκούδες βρίσκουν καταφύγιο στα πάρκα αυτά.

Αρκετά από τα Εθνικά Πάρκα του Καναδά έχουν ανακηρυχθεί ως Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την ΟΥΝΕΣΚΟ.

Θα αναφερθώ σε κάποια από αυτά, τα οποία είναι απλώς ενδεικτικά. Οι φωτογραφίες πιστεύω ότι περιγράφουν καλύτερα.

Εθνικό Πάρκο Pacific Rim

Φωτογραφία Aaron Huey

Το Εθνικό Πάρκο Banff έχει ξεχωριστή φυσική ομορφιά. Πολυάριθμοι παγετώνες, δάση κωνοφόρων, αλπικά τοπία αποτελούν το πιο δημοφιλές Εθνικό Πάρκο του κόσμου. Εκατομμύρια άνθρωποι το επισκέπτονται κάθε χρόνο, γεγονός που έχει αποτελέσει απειλή για τα οικοσύστηματά του.

Η μοναδική σε ομορφιά λίμνη Moraine και η κοιλάδα των δέκα κορυφών

Φωτογραφία Gorgo

Ο ποταμός Bow

Φωτογραφία Phil Whitehouse

Το Εθνικό Πάρκο Glacier είναι ιδιαίτερο, αφού οι παγετώνες καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος της έκτασής του. Κυριαρχείται από 10 κορυφές, που το υψόμετρο τους κυμαίνεται από 2.600-3.390 μέτρα.

Φωτογραφία MONGO

Το Εθνικό Πάρκο Elk Island φιλοξενεί μεγάλους πληθυσμούς θηλαστικών ζώων, όπως άλκες, βίσσωνες, ελάφια, κάστορες. Είναι το δεύτερο παγκοσμίως σε πληθυσμό άγριων ζώων και κυρίως οπληφόρων, μετά το Σερενγκέτι στην Αφρική. Επίσης, φιλοξενεί περισσότερα από 250 είδη πουλιών, όπως πελεκάνους, κορμοράνους κ.ά.

Φωτογραφία Michael S. Lewis

Το Εθνικό Πάρκο Gros Morne αποτελεί σπάνιο παράδειγμα της διαδικασίας εξέλιξης των ηπείρων. Η γεωλογία του Πάρκου διαφωτίζει την έννοια των τεκτονικών πλακών και έχει ρίξει φως σε σημαντικές γεωλογικές διαδικασίες. Από το 1987, έχει χαρακτηριστεί από την ΟΥΝΕΣΚΟ Μνημείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τόσο για την γεωλογική ιστορία του όσο και για το εξαιρετικό τοπίο του.

Φωτογραφία Raymond Gehman

Το Εθνικό Πάρκο Gwaii Haanas προστατεύει ένα αρχιπέλαγος 138 νησιών. Το τοπίο του πάρκου αποτελείται από φιόρδ, άγρια βουνά και υπο-αλπικές περιοχές. Το 90% της έκτασής του καλύπτεται από δάση και το 9% είναι αλπική και υπο-αλπική τούνδρα. Το υπόλοιπο 1% αποτελείται από λίμνες (περισσότερες από 40) και υγρότοπους.

Φωτογραφία Kelly Funk

Ξεχωριστή είναι η πανίδα και η χλωρίδα που έχουν αναπτυχθεί με το πέρασμα των χρόνων. Τα είδη διαφέρουν από αυτά της ηπειρωτικής χώρας. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από 750.000 θαλασσοπούλια φτιάχνουν τις φωλιές τους, κατά μήκος των ακτογραμμών, από τον Μάιο έως τον Αύγουστο. Πολλά είναι και τα αποδημητικά πουλιά που κάνουν στάση εδώ την άνοιξη και το φθινόπωρο.

Σε αξιολόγηση, που έκανε το περιοδικό National Geographic, για τα Εθνικά Πάρκα των ΗΠΑ και του Καναδά το Gwaii Haanas ήταν πρώτο για το παρθένο φυσικό περιβάλλον του.