Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Έδαφος-η βάση της ζωής στη Γη

Περπατάμε πάνω του, δεν αφήνουμε πλέον τα παιδιά μας να κυλιστούν και να παίξουν σε αυτό, τα καθαρίζουμε από τα χέρια ή τα ρούχα μας και το θεωρούμε βρωμιά, το ποτίζουμε για να αναπτυχθούν τα φυτά και τα κηπευτικά μας.  Ο λόγος .... για το χώμα, το έδαφος. 
Έχουμε άραγε ποτέ αναλογιστεί την χρησιμότητά του;;;
Το χώμα είναι η βάση της ζωής στη Γη, επειδή έχει τα περισσότερα από τα σημαντικά θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται τα φυτά για να αναπτυχθούν. Από τα φυτά τρέφονται τα ζώα κι εμείς .... οι άνθρωποι. Τελικά, οι θρεπτικές ουσίες του εδάφους καταλήγουν σε εμάς.
Φωτογραφία  herzogbr
Το έδαφος, όταν δεν καλλιεργείται, πλουτίζεται ακατάπαυστα: Τα αυτοφυή φυτά (χόρτα, θάμνοι, δέντρα) με τις ρίζες τους το αποσαθρώνουν κάθε μέρα και το πλουτίζουν με τροφές που παίρνουν απ' τον αέρα (άζωτο κλπ.) και με τα φύλλα τους και τους κορμούς τους, που, όταν σαπίζουν, μεταβάλλονται σε τροφές για τα νέα φυτά.
Ανάλογα το πλουτίζουν και τα ζώα. Όσα απ' αυτά ζουν «ενδόγεια» ζωή (σκουλήκια, μυρμήγκια και άλλα έντομα και μικρόσωμα ζώα), το τρυπούν και έτσι το νερό, ο ήλιος, ο αέρας μπαίνουν ευκολότερα στο έδαφος και κουβαλούν μέσα του οργανικές ουσίες. Τέλος με τα απορρίμματα τους και τη σήψη των σωμάτων τους μετά το θάνατό τους ολοκληρώνουν τον εμπλουτισμό του. 
Όσα ζουν «υπέργεια» ζωή, το αποσαθρώνουν με τις φωλιές τους και τα σκαλίσματά τους και το πλουτίζουν με τα υπολείμματα των τροφών τους, με τα κόπρανά τους και με το ίδιο το σώμα τους, μετά το θάνατό τους. Όλες αυτές οι οργανικές ουσίες, που προέρχονται από τους ζωικούς οργανισμούς, παρασέρνονται ευκολότερα από τα νερά των βροχών και αποθέτονται όπου λιμνάζουν τα ρυάκια και οι ποταμοί. Γι' αυτό το έδαφος στις κοιλάδες, τους κάμπους και τα δέλτα των ποταμών πιο πολύ, είναι προσφορότερο στη γεωργία.
Το έδαφος δημιουργεί τη ζωή, αλλά και αντίστροφα ... η ζωή δημιουργεί το έδαφος!
Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι το έδαφος είναι αδρανές και χωρίς ζωή. Ισχύει το εντελώς αντίθετο όμως. Το έδαφος περιέχει τεράστιο αριθμό οργανισμών. Μερικοί από αυτούς όπως οι γεωσκώληκες και τα τρωκτικά είναι ορατοί με γυμνό μάτι ενώ άλλοι, οι λεγόμενοι μικροορ­γανισμοί, είναι ορατοί μόνο με το μικροσκόπιο και είναι πολυάριθμοι. Ένα τετραγωνικό μέτρο γόνιμου εδάφους συνήθως περιέχει πάνω από 1.000.000.000 οργανισμούς!
Στην επιφάνεια του εδάφους συσσωρεύονται συνεχώς νεκρά φυτικά υλικά (φύλλα, κλαδιά, ρίζες), περιττώματα και πτώματα ζώων (φυλλοστρωμνή). Οι εκατοντάδες χιλιάδες μικροοργανισμοί και τα ασπόνδυλα ζώα που ζουν στο έδαφος τρέφονται από αυτήν και αυτοί είναι που αναλαμβάνουν το έργο της αποικοδόμησης (αποσύνθεσης).
Φωτογραφία  ragazzo bavarese
Μέσω πολύπλοκων διεργασιών, τα νεκρά οργανικά υλικά μετατρέπονται σε ανόργανα συστατικά τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν και πάλι από τα φυτά. Ο ρόλος των εδαφικών μικροοργανισμών επομένως είναι πολύ σημαντικός στην αποικοδόμηση και ανοργανοποίηση της νεκρής οργανικής ύλης, λειτουργίες βασικές για τη διαιώνιση των οικοσυστημάτων.
Η υποβάθμιση του εδάφους συνιστά σοβαρή απειλή για ολοένα και περισσότερες περιοχές του πλανήτη. Ως υποβάθμιση ορίζεται κάθε διαδικασία που οφείλεται σε ανθρωπογενείς παράγοντες και προκαλεί μείωση της παραγωγικότητας και της ωφελιμότητας του εδάφους. Μπορεί να αφορά σε μετατόπιση υλικών του εδάφους, αλλαγές στη σύσταση ή χειροτέρευση των ιδιοτήτων του. Έχει εκτιμηθεί ότι περίπου 2 δισεκατομμύρια εκτάρια γης επηρεάζονται από ανθρωπογενή υποβάθμιση του εδάφους.
Δεν είναι τυχαίο που ο πλανήτης μας ονομάζεται Γη. Όλη η ζωή του πλανήτη εξαρτάται από τον εύθραυστο γήινο φλοιό που περιβάλει τις ηπείρους. Χωρίς το έδαφος οι ζωντανοί οργανισμοί δεν θα είχαν αναδυθεί από τους ωκεανούς - δεν θα υπήρχαν φυτά, καρποί, δάση, ζώα και φυσικά ο άνθρωπος.

Πηγές 1 2 3 4

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

Οι μυστηριώδεις γραμμές Νάζκα

Στην έρημο Νάζκα στο  Περού υπάρχει μια σειρά αρχαίων γεωγλυφικών που είναι γνωστά ως "Οι γραμμές της Νάζκα". Καλύπτουν μία έκταση 450 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ανάμεσα στις πόλεις της Νάσκα και της Πάλπα, τόσο στην έρημο όσο και στους πρόποδες των Άνδεων. Αποτελούν Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Φωτογραφία travlnmermaid
Οι γραμμές Νάζκα είναι η πιο εξαιρετική ομάδα γεωγλυφικών στον κόσμο. Είναι επίσης ένα από τα πιο αδιαπέραστα αινίγματα της αρχαιολογίας λόγω της ποσότητας, της φύσης και του μεγέθους τους, καθώς και της συνέχειά τους. 
Οι επιστήμονες πιστεύουν πως δημιουργήθηκαν από τη φυλή Νάζκα γύρω στο 200 π.Χ. - 700 μ.Χ. Οι εκατοντάδες ξεχωριστές μορφές που σχηματίζονται από τις γραμμές, ποικίλουν από τα πιο απλά γεωμετρικά σχήματα, μέχρι σχέδια λάμα, αραχνών, καρχαριών, μαϊμούδων κ.α.
Φωτογραφία travlnmermaid
Υπάρχουν εκατοντάδες απλές γραμμές ή γεωμετρικά σχήματα, και περισσότερα από 70 σχέδια ζώων, πτηνών, ιχθύων και ανθρώπων. Οι μεγαλύτερες φιγούρες έχουν μήκος μεγαλύτερο των 200 μέτρων. Η σημασία των γραμμών αποτελεί αμφιλεγόμενο ζήτημα για τους επιστήμονες.
Το κολιμπρί
Φωτογραφία Martin St-Amant
Οι γραμμές δημιουργήθηκαν σκάβοντας την κοκκινωπή επιφάνεια της ερήμου, έως ότου φανεί το ασπριδερό στρώμα άμμου που βρίσκεται από κάτω. Χάρη στο ξηρό και σταθερό κλίμα της περιοχής, καθώς και στη γεωγραφική απομόνωση της, το μεγαλύτερο μέρος των γραμμών έχει συντηρηθεί. 
Ο παπαγάλος
Φωτογραφία travlnmermaid
Αντίθετα με την κοινή πεποίθηση ότι οι γραμμές και οι μορφές είναι ορατές μόνο κατά την πτήση, στην πραγματικότητα είναι ορατές και από τους πρόποδες των γειτονικών βουνών. Ανακαλύφθηκαν αρχικά από τον Περουβιανό αρχαιολόγο Toribio Mejía Xesspe, ο οποίος τις εντόπισε κατά τη διάρκεια πεζοπορίας στους λόφους το 1927 και τις ανέφερε προς συζήτηση σε συνέδριο στη Λίμα το 1939.
Ο σκύλος
Φωτογραφία Colegota
Στο έδαφος, οι περισσότερες από τις γραμμές σχηματίζονται από μία ρηχή τάφρο βάθους μεταξύ 10cm και 15cm. Τέτοιες τάφροι δημιουργήθηκαν αφαιρώντας τα, καλυμμένα με οξείδιο του σιδήρου, καφε-κόκκινα χαλίκια που καλύπτουν την επιφάνεια της ερήμου Νάζκα. Mε την αφαίρεση αυτού του στρώματος αμμοχάλικου εμφανίζεται στον πυθμένα της τάφρου ένα ανοιχτόχρωμο στρώμα γης, που έρχεται σε έντονη χρωματική αντίθεση με την περιβάλλουσα επιφάνεια του εδάφους. Αυτό το υπόστρωμα έχει υψηλή περιεκτικότητα υδροξειδίου του ασβεστίου, το οποίο σκληραίνει με την πρωινή δροσιά και σχηματίζει ένα προστατευτικό στρώμα που προφυλάσσει τις γραμμές από τον άνεμο, εμποδίζοντας με αυτό τον τρόπο τη διάβρωση.
Ο κόνδορας
Φωτογραφία Raymond Ostertag
Νάζκα "σχεδίασαν" αρκετές εκατοντάδες απλές αλλά τεράστιες καμπυλόγραμμες μορφές ζώων και ανθρώπων με αυτήν την τεχνική. Συνολικά το πόνημα των εργασιών στο χώμα είναι κολοσσιαίο και πολύπλοκο: η περιοχή που περιλαμβάνει τις γραμμές είναι περίπου 450 τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι μεγαλύτερες φιγούρες εκτείνονται ως και περίπου 280 μέτρα. Μετρήσεις για τις φιγούρες έδωσαν αποτελέσματα που περιλαμβάνουν τα 93 μέτρα για το Κολιμπρί, τα 134 μέτρα για τον Κόνδορα, τα 93x58 μέτρα για τον Πίθηκο, τα 47 μέτρα για την Αράχνη και τα 285 για τον Πελεκάνο, το μεγαλύτερο απ' όλα.
Ο πελεκάνος
Φωτογραφία Colegota
 Το εξαιρετικά ξηρό, χωρίς ανέμους και σταθερό κλίμα της περιοχής Νάζκα έχει διατηρήσει τις γραμμές σε πολύ καλή κατάσταση. Η έρημος Νάζκα είναι μια από τις ξηρότερες στη Γη και διατηρεί μια θερμοκρασία γύρω στους 25°C καθ' όλη τη διάρκεια του έτους. Η έλλειψη ανέμων έχει βοηθήσει στο να μην σκεπαστούν οι γραμμές και να μείνουν ακάλυπτες και ορατές ως σήμερα.
Η φάλαινα
Φωτογραφία travlnmermaid
Αρχαιολόγοι, εθνολόγοι, και ανθρωπολόγοι έχουν μελετήσει τον αρχαίο πολιτισμό των Νάζκα και την πολυπλοκότητα του προσδιορισμού του σκοπού αυτών των γραμμών και μορφών. Μια υπόθεση είναι ότι ο λαός Νάζκα τις δημιούργησε για να τις βλέπουν από ψηλά οι θεοί. 
Ο ερωδιός
Φωτογραφία Marcito
Άλλοι πιθανολογούν ότι οι γραμμές είχαν ως στόχο να διατελέσουν ως είδος παρατηρητηρίου, που να δείχνει προς το μακρινό σημείο του ορίζοντα όπου ανατέλλουν ή δύουν ο ήλιος και άλλα ουράνια σώματα κατά τα ηλιοστάσια ή ακόμα ότι αναπαριστούν αστερισμούς ή άλλες ουράνιες μορφές.
Τα χέρια
Φωτογραφία travlnmermaid
Το 1985 ο αρχαιολόγος Johan Reinhard δημοσίευσε αρχαιολογικά, εθνογραφικά και ιστορικά δεδομένα που υποδείκνυαν ότι στη θρησκεία και οικονομία της φυλής Νάζκα, από την αρχαία περίοδο ως και πιο πρόσφατα, ήταν κυρίαρχη η λατρεία των βουνών και άλλων πηγών νερού. Διατύπωσε τη θεωρία ότι οι γραμμές και οι μορφές ήταν μέρος θρησκευτικών πρακτικών που περιελάμβαναν τη λατρεία θεοτήτων σχετιζόμενων με τη διαθεσιμότητα νερού, που με τη σειρά της σχετίζεται άμεσα με τις επιτυχημένες και παραγωγικές σοδειές. Επεξήγησε τις γραμμές ως ιερά μονοπάτια που οδηγούν σε μέρη λατρείας αυτών των θεοτήτων. Οι φιγούρες όπου τα σύμβολα αναπαριστούν ζώα και αντικείμενα είχαν ως στόχο την επίκληση βοήθειας των θεών για την παροχή νερού. Όμως, η ακριβής έννοια πολλών ξεχωριστών γεωγλυφικών παραμένει ασαφής ως και σήμερα.
Ο γίγαντας
Φωτογραφία Raymond Ostertag
Αρχές του 2011 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη δύο νέων μικρών μορφών από μια Ιαπωνέζικη ομάδα από το Πανεπιστήμιο Yamagata. Μία από αυτές προσομοιάζει με ανθρώπινο κεφάλι και χρονολογείται στην πρώιμη περίοδο του πολιτισμού των Νάζκα ή και νωρίτερα και η άλλη, που δεν έχει χρονολογηθεί, ένα ζώο. Τον Μάρτιο του 2012 το Πανεπιστήμιο ανακοίνωσε ότι, τον Σεπτέμβριο του 2012 πρόκειται να ανοίξει ένα νέο ερευνητικό κέντρο στην περιοχή ώστε να πραγματοποιηθούν μελέτες της περιοχής για τα επόμενα 15 έτη. Η ομάδα εκτελεί έρευνα πεδίου στην περιοχή από το 2006 οπότε και ανακάλυψε περίπου 100 νέα γεωγλυφικά.
Η αράχνη
Φωτογραφία Colegota
Όσοι ενδιαφέρονται να διατηρήσουν τις Γραμμές Νάζκα ανησυχούν για την απειλή από την ρύπανση και τη διάβρωση που προκαλείται από την αποψίλωση των δασών της περιοχής. "Οι ίδιες οι Γραμμές είναι επιφανειακές, το πολύ 10 έως 30 εκατοστά βαθιές και θα μπορούσαν να σβηστούν από το νερό... Η Νάζκα έχει δεχτεί ανέκαθεν ελάχιστη ποσότητα βροχής. Όμως τώρα παρουσιάζονται μεγάλες αλλαγές στις καιρικές συνθήκες σε όλο τον κόσμο. Οι Γραμμές δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν δυνατή βροχή χωρίς να καταστραφούν". – Viktoria Nikitzki του Κέντρου "Maria Reiche".
Ο πίθηκος
Φωτογραφία travlnmermaid
Οι γραμμές Νάζκα αποτελούν μοναδικό και μαγευτικό καλλιτεχνικό επίτευγμα, που είναι ασυναγώνιστο σε διαστάσεις και σε ποικιλία σε όλο τον προϊστορικό κόσμο. Η μοναδική αυτή μορφή της χρήσης της γης αποτελεί εξαιρετική μαρτυρία για τον πολιτισμό και τις πεποιθήσεις της περιοχής της προ-ισπανικής Νότιας Αμερικής.

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2012

Σύμη-το πολύχρωμο πετράδι των Δωδεκανήσων

Η Σύμη είναι το όγδοο σε μέγεθος ελληνικό νησί του συμπλέγματος των Δωδεκανήσων. Η ομορφιά της ξεχωριστή!! 
Νησί ορεινό, πετρώδες, άγονο και άνυδρο. Ψηλότερο βουνό είναι η Βίγλα (550 μ.) που σχεδόν χωρίζει το νησί στο βόρειο και νότιο εκ των οποίων το βόρειο είναι χαμηλότερο και περισσότερο καλλιεργήσιμο. Διαθέτει ελάχιστα πεδινά και υψίπεδα. Στα ορεινά, όμως, υπάρχει εκπληκτική βλάστηση. 
Το φυσικό της λιμάνι είναι ο Γιαλός,  πέριξ του οποίου είναι κτισμένη η πόλη αμφιθεατρικά. Το άνω τμήμα της πόλης, το λεγόμενο Χωριό, είναι κτισμένο επί της πλαγιάς του όρους Βίγλα. Η Καλή Στράτα με περισσότερα από 500 φαρδιά πέτρινα σκαλοπάτια οδηγεί από το Γιαλό στην Άνω Σύμη. 
Φωτογραφία John Pritty
Τις ακτές της Σύμης στολίζουν πλήθος από κόλπους, όρμους, ακρωτήρια και μικρούς λιμένες. Κυριότεροι όρμοι είναι ο  Νημποριός, ο Άγιος Αιμιλιανός, ο Άγιος Βασίλης και ο όρμος της Νανούς. Εκτός από το Γιαλό, που είναι ο κυρίως λιμένας με εξαίρετο αγκυροβόλιο, υπάρχει και το λιμάνι του Πεδιού και του Πανορμίτη. 
Φωτογραφία  nicolaaaa.
Ασφαλής, κυκλικός και με τις γύρω πλαγιές κατάφυτες, ο Πανορμίτης είναι μια ειδυλλιακή τοποθεσία που συνδυάζει το βουνό με τη θάλασσα. Στην παραλία του είναι κτισμένη η ιερά μονή του Αρχάγγελου Μιχαήλ, με θαυμάσιες βυζαντινές τοιχογραφίες και ξυλόγλυπτο τέμπλο, δείγμα εξαιρετικής επιδεξιότητας.
Η Σύμη περιτριγυρίζεται από νησίδες, σημαντικότερες από τις οποίες είναι η Νίμος, (αρχαία Ύμος), το Σεσκλί, (η αρχαία Τεύτλουσα), οι "Συμιοπούλες" (όπως τις λένε οι ναυτικοί), οι Αραιές των αρχαίων Ελλήνων, που είναι οι τρεις νησίδες Χοντρός (βορειότερη), Πλάτη (μεσαία), και η Οξειά (νοτιότερη), καθώς επίσης και πολλές βραχονησίδες με σημαντικότερες τις λεγόμενες "Διαβάτες" που φαίνονται να διαβαίνουν τη θάλασσα, στο δυτικότερο σημείο της Σύμης.
Κατοικείται από τα προϊστορικά ακόμα χρόνια. Είναι γνωστή από τη μυθολογία. Σε αυτό το νησί γεννήθηκαν οι Τρεις Χάριτες. Το σημερινό όνομά της το οφείλει στη Νύμφη Σύμη, που κατά το μύθο ζευγάρωσε με τον Ποσειδώνα, θεό της θάλασσας. Καρπός του έρωτά τους υπήρξε ο Χθόνιος, που έγινε βασιλιάς των πρώτων κατοίκων του νησιού. 
Φωτογραφία John Pritty
Επικρατέστερος όμως είναι ο μύθος με τον Γλαύκο. Αναφέρεται ότι ήταν ο πρώτος κάτοικος, είχε δε τρομερές ικανότητες, δεινός ψαράς και κολυμβητής, καλός ναυπηγός (αυτός κατασκεύασε το πλοίο  ΄Αργώ΄, γνωστό από την Αργοναυτική εκστρατεία). Από τη γυναίκα του Σύμη, κόρη του Ιαλυσού, που την έκλεψε, πήρε το όνομα και το νησί.
Φωτογραφία John Pritty
Τη Σύμη στην αρχαιότητα τη συναντάμε και με άλλες ονομασίες, όπως Καρική, Έλκουσα, Αίγλη και Μεταποντίς, οι οποίες όμως ήταν προγενέστερες. Πρώτοι κάτοικοι του νησιού θεωρούνται οι Κάρες και οι Λέλεγες, από τη γειτονική μικρασιατική ακτή. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα του αναφέρει ότι ο βασιλιάς της, ο Νηρεύς, οδήγησε στην Τροία τρία πλοία.
Ατενίζοντας τη Σύμη, παρατηρεί κανείς πως αυτή εκτείνεται από τους πρόποδες του όρους Βίγλα (το ψηλότερο βουνό της Σύμης) και φτάνει ως το λιμάνι. Αρχικά και για λόγους ασφαλείας και προστασίας από τις τουρκικές και πειρατικές επιδρομές, καθώς και την αποφυγή μετάδοσης ασθενειών, χτίστηκε στο ανώτερο τμήμα της πόλης που ονομάζεται Χωριό (ή Άνω Χώρα). 
Φωτογραφία  Lioriori
Στη κορυφή του λόφου που βρίσκεται στην Άνω Χώρα, δέσποζε η αρχαία ακρόπολη, στα απομεινάρια της οποίας οι Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου, το 1407, έκτισαν το κάστρο τους που ήταν ένα αμυντικό φρούριο με καταλύματα. Οι ιππότες με αυτό το έργο θέλησαν να ενισχύσουν την άμυνα του νησιού. Η Άνω Χώρα συσπειρώθηκε σιγά σιγά γύρω από το κάστρο και μόνο όταν οι συνθήκες το επέτρεπαν, άρχισε και η επέκταση προς τα παράλια.
 
Φωτογραφία jonah5000
Η Σύμη ανακηρύχθηκε νωρίς ως διατηρητέος οικισμός. Έχει χαρακτηριστεί ως “ιστορικός τόπος χρήζων ιδιαιτέρας προστασίας ”. Τα σπίτια της, δίπατα και τρίπατα με δώμα, με αυλές, στρωμένες συχνά με βοτσαλωτά δάπεδα, σε θεματικά (καράβια, άγκυρες) και διακοσμητικά (μαίανδρος) motifs, με αετώματα ανάμεσα στις δίρριχτες κεραμιδένιες στέγες τους, μπαλκόνια με σιδεριές, εξωτερικούς τοίχους σοβατισμένους στο χρώμα της ώχρας ή σπανιότερα πέτρινους, και καφετιά παραθυρόφυλλα, χωρίς να λείπουν οι ιώδεις ή βαθυπράσινες πόρτες. Η τολμηρή πολυμορφία των σπιτιών της Σύμης και η χρωματική ελευθεριότητα (λουλακί, ώχρα, terra cotta), γαληνεύουν τους τραχείς, αυστηρούς και επιβλητικούς βράχους, αφήνοντας μετάγευση αρμονίας. 
Φωτογραφία jonah5000
Τα σπίτια του Γιαλού χτίστηκαν από Καρπάθιους τεχνίτες, έχουν κεραμοσκεπές, αετώματα και άλλα διακοσμητικά στοιχεία. Σύμφωνα μάλιστα με τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Ζωγράφο, το πάνω μέρος του Γιαλού ηλικίας 500 ετών, είναι εξαιρετικής αρχιτεκτονικής σημασίας καθώς αποτελεί ενδιαφέρον μείγμα αιγαιοπελαγίτικης και φρουριακής αρχιτεκτονικής με ενετικά στοιχεία.
Φωτογραφία  Peter Connolly
Δεξιά και αριστερά της Καλής Στράτας, που συνδέει το Χωριό με το Γιαλό, ορθώνονται επιβλητικά τα όμορφα νεοκλασικά κτίρια. Ανήκαν σε πλούσιους εμπόρους και καπεταναίους που λόγω των επαγγελματικών τους δραστηριοτήτων έφεραν στο νησί τον απόηχο των καλλιτεχνικών ρευμάτων της Δύσης. 
Φωτογραφία John Pritty
Τα νεοκλασικά κτίρια του 19ου αιώνα διακρίνονται, εκτός από την επιβλητικότητα του όγκου και τις μεγάλες αψιδωτές πόρτες και παράθυρα, από αετώματα και faux δωρικά ή κορινθιακά κιονόκρανα, με μονές ή διπλές κορνίζες. Η επίδραση του Ευρωπαϊκού (Ρωμαϊκού) και Αθηναϊκού Νεοκλασικισμού ήταν τόσο μεγάλη στους κοσμοπολίτες Συμιακούς, ώστε να μην υπολογίζουν το κόστος. 
Φωτογραφία  nicolaaaa.
Έφερναν μάρμαρο από την Πάρο και την Πεντέλη για σκάλες, μπαλκόνια και φουρούσια, θηραϊκή γη για τη λιθοδομή από τη Σαντορίνη, και πορσελάνη για τους σοβάδες από τη Νίσυρο. Από την Τεργέστη προμηθεύονταν ξυλεία για πορτοπαράθυρα, οροφές και τις μουσάντρες. Τα κεραμίδια έρχονταν από τη Μασσαλία. Στη Σύμη αφθονούν η πέτρα και ο ασβέστης. Δουλεύοντας την πέτρα, οι Συμιακοί δημιούργησαν κομψά αετώματα, ανώφλια, κατώφλια, κορνίζες και κομόνες στις εξώπορτες και τα παράθυρα.
Σύμη-ένα πανέμορφο, γοητευτικό νησί, που σίγουρα αξίζει κάθε επίσκεψη!!
Φωτογραφία John Pritty

Πηγές 1 2 3

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...