Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Κάθε γωνιά κι ένας μύθος

Το έδαφος της Ελλάδας είναι κατά κύριο λόγο ορεινό ή λοφώδες, ενώ μεγάλο μέρος του είναι ξηρό και βραχώδες. Βουνά, ποτάμια, λίμνες και νησιά διαμορφώνουν τη γεωγραφία της πατρίδας μας. Ένα μοναδικό πολιτιστικό προνόμιο είναι αυτό που κάνει την γεωγραφία της πατρίδας μας ξεχωριστή.
Σε άλλες χώρες τα βουνά είναι μόνο βουνά,τα ποτάμια είναι απλώς ποτάμια. Στην Ελλάδα όμως, ακόμα και μικροί τόποι, άγνωστοι στους πολλούς ίσως και απαρατήρητοι, έχουν αποτελέσει το σκηνικό των αρχαιότερων μύθων του πολιτισμού μας.
"Τα πάντα έχουν ψυχή και είναι γεμάτα θεότητες" δίδαξε ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο πρώτος των επτά σοφών της αρχαιότητας. Αυτήν την αντίληψη είχαν πάντα οι αρχαίοι Έλληνες. Γι΄αυτό και καθετί στη φύση ήταν ιερό. Από τις κορυφές του Ολύμπου και του Λυκαίου, τα Πιέρια όρη, τους ποταμούς Πηνειό και Αχέροντα μέχρι τις πηγές και τα σπήλαια, όπως το σπήλαιο της Μελισσάνης (διαβάστε τη σχετική εγγραφή εδώ) που κατοικούσαν οι Νύμφες.
Στα κατάφυτα Πιέρια όρη, κατοικούσαν οι εννέα Πιερίδες Μούσες, κόρες του Πιέρου και της Ευίππης, προστάτιδες της ποίησης, της μουσικής, του τραγουδιού και του χορού, μαγεμένες από το θαυμάσιο και ήρεμο περιβάλλον. Παρέμεναν για πάντα στην περιοχή αυτή και το μελωδικό τραγούδι τους αντηχούσε στις βουνοκορφές και στα φαράγγια μέχρις ότου νικήθηκαν σε αγώνα από τις Ελικωνιάδες Μούσες και μεταμορφώθηκαν από αυτές σε πουλιά.
Ο Απόλλωνας και οι Μούσες  
Claude Lorrain, 1680
Στον Παρνασσό βρισκόταν ένα από τα πιο υποβλητικά ιερά των Νυμφών-στο Κωρύκειο Άντρο. Είναι ένα από τα σπουδαιότερα και ιερότερα σπήλαια της Ελλάδας με ιστορία και παραδόσεις που χάνονται στα βάθη του χρόνου. Το σπήλαιο ήταν αφιερωμένο στον Θεό Πάνα και την νύμφη Κωρυκεία.  Στο εσωτερικό του στο παρελθόν, ανακαλύφθηκαν πάρα πολλά ευρήματα, που μαρτυρούν την χρήση του σπηλαίου ως λατρευτικού χώρου στην αρχαιότητα.  Στην είσοδο, χαραγμένη πάνω σε έναν μεγάλο βράχο που υπάρχει εκεί, βρίσκεται μια επιγραφή που λέει " ΕΥΣΤΡΑΤΟΣ ΑΛΚΙΔΗΜΟΥ ΑΜΒΡΥΣΣΙΟΣ ΣΥΝΠΕΡΙΠΟΛΩ ΠΑΝΙ ΝΥΜΦΑΙΣ".  
Φωτογραφία dimis32gr
Εύκολα μπορεί ο επισκέπτης να δει και διάφορα μικρά λαξεύματα πάνω σε αυτόν τον βράχο, που μαρτυρούν ότι ίσως κάποτε εκεί, ήταν τοποθετημένο κάποιο μικρό άγαλμα.  Στο βάθος του σπηλαίου υπάρχει μια άλλη χαραγμένη επιγραφή που λέει: " ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΣ ΔΕΛΦΟΥΣ ".  Ένα ακόμη πολύ χαρακτηριστικό σημείο μέσα στο σπήλαιο είναι ένας μεγάλος σταλαγμιτικός όγκος, στα αριστερά της πρώτης μεγάλης αίθουσας, που ονομάζεται ΤΡΑΠΕΖΑ.  Εκεί εικάζεται ότι άφηναν τις προσφορές τους οι επισκέπτες προσκυνητές στην αρχαιότητα.
Ο μύθος του Ύλα
John William Waterhouse, Άγγλος ζωγράφος (1896)
Οι Χάριτες,  οι θεές της γοητείας, της ομορφιάς, της φύσης, της ανθρώπινης δημιουργικότητας και της γονιμότητας κατοικούσαν στον Όλυμπο. Αγαπούσαν πολύ την ομορφιά και έδωσαν στους ανθρώπους τα ταλέντα για τέχνη, στενά συνδεδεμένες με τις Μούσες. Απέφευγαν την μοναξιά και προτιμούσαν την συντροφιά των θεών. Κανονικά ήταν τρεις: η Αγλαΐα η νεότερη, η Ευφροσύνη και η Θάλεια, αλλά ορισμένες φορές αναφέρονται και άλλες, όπως οι Αυξώ, η Χάρις, η Ηγεμόνη, η Φαένα και η Πασιθέα. Οι Χάριτες συνδέονταν και με τον κάτω κόσμο και τα Ελευσίνια Μυστήρια. Ο ποταμός Κηφισός κοντά στους Δελφούς ήταν ιερός γι' αυτές. 
Αλληγορία της Άνοιξης, Σάντρο Μποττιτσέλλι, 1482
 Στο κέντρο της σύνθεσης δεσπόζει η μορφή της Αφροδίτης, ενώ πάνω από το κεφάλι της, ο Έρωτας ρίχνει τα βέλη του με τα μάτια δεμένα. Στο αριστερό τμήμα του πίνακα διακρίνονται οι τρεις Χάριτες και ο Ερμής. Στο δεξί άκρο, ο Ζέφυρος κυνηγά τη νύμφη Χλωρίδα, δίπλα από την οποία βρίσκεται η θεά των λουλουδιών Φλώρα.
Στον Ελικώνα στην Βοιωτία, υπήρχαν δυο πηγές αφιερωμένες στις νύμφες Αγανίππη και Ιπποκρήνη. Οι δύο πηγές δημιουργήθηκαν από τον καλπασμό του φτερωτού αλόγου, του Πήγασου. Τα νερά τους έφερναν ποιητική έμπνευση σε όποιον τα έπινε. 
Στον Ελικώνα βρισκόταν επίσης η πηγή όπου ο Νάρκισσος μαγεύτηκε από την ίδια του την ομορφιά, όταν είδε το πρόσωπό του να καθρεπτίζεται στα νερά της πηγής. Παρέμεινε στη θέση αυτή αυτοθαυμαζόμενος μέχρι που υπέστη μαρασμό και πέθανε. Στη θέση εκείνη μετά από λίγο φύτρωσε το ομώνυμο άνθος ως σύμβολο της φθοράς και των χθόνιων θεοτήτων.
Νάρκισσος του Καραβάτζιο
Η νύμφη Τιλφούσα ήταν φύλακας της ομώνυμης πηγής, που βρισκόταν στο Τιλφούσιον όρος στον Ελικώνα, νοτιοδυτικά της Αλιάρτου. Ο Απόλλωνας, αναζητώντας τον κατάλληλο τόπο για την ίδρυση του μαντείου του, έφτασε στην Βοιωτία, στο όρος Τιλφούσιον και στην πηγή Τιλφούσα. Η νύμφη όμως, που δεν ήθελε να χάσει τον έλεγχο της περιοχής, σκέφτηκε να αποτρέψει τον Απόλλωνα, λέγοντας του ότι υπάρχει δυτικότερα ένα καλύτερο και πιο ήσυχο μέρος. Του πρότεινε λοιπόν να πάει στις πλαγιές του Παρνασσού, στην Κρίσσα (σημερινοί Δελφοί). Ο Απόλλωνας πείστηκε και πήγε στους Δελφούς, όπου αντιμετώπισε και σκότωσε το δράκοντα Πύθωνα. Τότε, αντιλήφθηκε τη δολιότητα της νύμφης και επέστρεψε για την τιμωρήσει, δίνοντάς της την κατάρα να μην κυλά τα γάργαρα νερά της και να χάσει την δόξα της.
Η Λήμνος, σύμφωνα με τον Όμηρο, ήταν ο τόπος κατοικίας του Ύπνου, του θεού ή δαίμονα που αποτελούσε την προσωποποίηση του ύπνου. Σύμφωνα με τον Ησίοδο στη Θεογονία, ο Ύπνος και ο δίδυμος αδελφός του, ο Θάνατος, ήταν «δεινοί Θεοί» που κατοικούσαν στον Τάρταρο, παιδιά της Νύχτας και του Ερέβους. Ο Ύπνος μυθολογείται ότι είχε είτε χίλιους, είτε τρεις γιους ή αδελφούς (εκτός από τον Θάνατο): τον Μορφέα, τον Φοβήτορα και τον Φάντασο.
«Ο `Υπνος και ο αδελφός του Θάνατος»
Πίνακας του John William Waterhouse
Οι Πλειάδες, οι κόρες του τιτάνα Άτλαντα και της Πλειόνης και αδελφές της Καλυψώς και των Υάδων, γεννήθηκαν στο όρος Κυλλήνη και θεωρούνταν θεότητες του βουνού. Από την ένωσή τους με το Δία, τον Ποσειδώνα και τον Άρη γεννήθηκαν θεοί και ήρωες. Οι Πλειάδες έγιναν αστερισμός όταν αυτοκτόνησαν απ' τον καημό τους για την τιμωρία του πατέρα τους Άτλαντα να σηκώνει στους ώμους τον άξονα του κόσμου, ή για το χαμό των αδελφών τους Υάδων. 
Η Βοιωτική παραλλαγή του μύθου λέει πως ο γίγαντας Ωρίωνας τις ερωτεύτηκε και τις καταδίωξε θέλοντας να τις απαγάγει. Η καταδίωξη συνεχίστηκε για πέντε χρόνια, οπότε οι Πλειάδες κατέφυγαν στο Δία, που τις έκανε αστερισμό για να τις γλιτώσει. Ο Ωρίωνας όμως τις ακολούθησε στον ουρανό σαν αστερισμός κι αυτός, κι έτσι οι Πλειάδες, που προπορεύονται μπροστά του στον ουρανό, πέφτουν στη θάλασσα για να του ξεφύγουν.
Φωτογραφία  Amphithoe
Στην αρχαία αρκαδική πόλη Λυκόσουρα, την ιερότερη και παλαιότερη πόλη της Αρκαδίας, λατρευόταν σαν θεά η Δέσποινα, κόρη της θεάς Δήμητρας και του θεού Ποσειδώνα. Η Δέσποινα γεννήθηκε στο Λύκαιο όρος όταν η θεά Δήμητρα πέρασε από εκεί ψάχνοντας την κόρη της την Περσεφόνη. Κατά την αναζήτηση της θεάς την είδε ο Ποσειδώνας και την ερωτεύτηκε, αυτή για να τον αποφύγει μεταμορφώθηκε σε φοράδα. Ο Ποσειδώνας όμως καταλαβαίνοντας το τέχνασμά της μεταμορφώθηκε και αυτός σε άλογο. Το όνομά της θεωρούνταν μυστικό, και για αυτό την αποκαλούσαν δέσποινα. Την Δέσποινα ανέθρεψε ο Τιτάνας Άνυτος. Η Λυκόσουρα, όπως αναφέρει ο Παυσανίας ήταν η πρώτη πόλη που είδε ο ήλιος, παλαιότερη όλων των πόλεων σε γη και νησιά, δηλαδή η πρώτη πόλη που ιδρύθηκε στον πλανήτη. Εδώ υπήρχε ο ναός της Δέσποινας, στον οποίο υπήρχε σύμπλεγμα της Δήμητρας μαζί με την Δέσποινα, έργο του Δαμοφώντος. Στο σύμπλεγμα η Δήμητρα με την Δέσποινα ήταν καθισμένες σε θρόνο δίπλα δίπλα. Η Δήμητρα κρατούσε δάδα και η Δέσποινα σκήπτρο. Δίπλα στον θρόνο της Δήμητρας στεκόταν η Άρτεμις φορώντας φαρέτρα και κρατώντας δέρμα ελαφιού και δίπλα στην Δέσποινα στεκόταν ο Τιτάνας Άνυτος οπλισμένος.
Η νύμφη Αγνώ έδωσε το όνομά της, σύμφωνα με τον Παυσανία, σε μια πηγή του Λυκαίου όρους, στην Αρκαδία.  Η Αγνώ μαζί με τις άλλες δύο τοπικές νύμφες Νέδα και Θεισόα θεωρείτο τροφός του Δία που γεννήθηκε σύμφωνα με την αρκαδική παράδοση στη θέση "Κρητέα" του Λυκαίου. Ιδιαίτερα όμως η νύμφη Αγνώ συνδεόταν ως αρχαία μετεωρολογική θεότητα με την βροχή και ειδικότερα με τη τεχνητή βροχή. Η σχέση της δε αυτή πιστοποιείται ακόμα με μια θρησκευτική συνήθεια, που ο Παυσανίας βρήκε να ισχύει στην Αρκαδία, στους πρόποδες του όρους, στην ομώνυμη πηγή που παρείχε ίδια ποσότητα νερού ανεξάρτητα εποχής. Στις εποχές της ξηρασίας ο ιερέας του Λυκαίου Διός πήγαινε μπρος στην πηγή Αγνώ και εξευμένιζε την τιμώμενη νύμφη με θυσίες και προσευχές. Στη συνέχεια έριχνε ένα κλαδί βελανιδιάς στην επιφάνεια της πηγής. Μετά από λίγο το νερό της πηγής παρουσίαζε ένα κοχλασμό, σαν να έβραζε. Οι ατμοί που δημιουργούνταν σχημάτιζαν ένα σύννεφο το οποίο κατευθυνόμενο στον ουρανό έλκυε κι άλλα σύννεφα. Έτσι η βροχή ερχόταν για να ξεδιψάσει την διψασμένη Αρκαδική γη.
Η νύμφη Αίγινα ήταν κόρη του Ασωπού ποταμού και της Μετώπης. Την άρπαξε ο Δίας και την έφερε στο νησί που πήρε το όνομά της. Ο Ασωπός βγήκε από την κοίτη του στην προσπάθειά του του να βρει τον άρπαγα της κόρης του. Έψαχνε απελπισμένα, ώσπου ο Σίσσυφος ο βασιλιάς της Κορίνθου, του αποκάλυψε ότι η Αίγινα βρισκόταν στην αγκαλιά του Δία. Ως αντάλλαγμα γι΄αυτήν την πληροφορία, ο ποτάμιος θεός έκανε να αναβλύσει μια πλούσια πηγή στο ύψος του βράχου της Ακροκορίνθου. Κατόπιν, όταν ο Ασωπός προσπαθούσε να παγιδεύσει τον πατέρα των θεών, ένας δυνατός κεραυνός γέμισε τα νερά του με άνθρακες και τον ανάγκασε να γυρίσει στην κοίτη του. Η πηγή που ο Ασωπός δώρισε στον Σίσσυφο εξακολουθεί να ρέει και ονομάζεται Κρήνη της Πειρήνης.
Ατελείωτος ο κατάλογος των μύθων και όσα ανάφερα είναι απλώς ενδεικτικά. 
Στην ελληνική μυθολογία, το έδαφος της Ελλάδας είναι το σκηνικό στο οποίο η ζωή, τα έργα, οι έρωτες, τα πάθη και οι αδυναμίες των ανθρώπων και των θεών τους συνδέονται στενά και αλληλεπιδρούν.
Πηγές  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Πλανήτης Γη (βίντεο)

Η δύναμη, η ομορφιά, το μυστήριο, το μεγαλείο της φύσης στον πλανήτη μας, τον πλανήτη Γη. Μέσα σε όλα αυτά ο άνθρωπος, ο μικρός και αδύναμος άνθρωπος, τρέφεται από την αυταπάτη του ότι είναι κυρίαρχος των πάντων.
Δείτε το υπέροχο βίντεο σε πλήρη οθόνη. Υπόσχομαι ότι θα μαγευτείτε!

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Η ορχιδέα φάντασμα

Dendrophylax lindenii ή αλλιώς "ορχιδέα φάντασμα" ή αν προτιμάτε
"ορχιδέα λευκός βάτραχος".
Όλα τα ονόματα αναφέρονται σε ένα είδος ορχιδέας, το οποίο απαντάται σε υγρά, ελώδη δάση στη νοτιοδυτική Φλόριντα, στην Κούβα και σε άλλα νησιά της Καραϊβικής. Ανακαλύφθηκε πρώτη φορά από τον Jean Jules Linden στην Κούβα το 1844. Ανθίζει μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου και τα άνθη της είναι πολύ αρωματικά. Συνήθως κάνει μόνο ένα άνθος, αλλά σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να κάνει μέχρι και δέκα.
Έχει πολύ ιδιαίτερη εμφάνιση-μοιάζει με βάτραχο ή φάντασμα που πετά στον αέρα. Έχει τρία λευκά πέταλα, τρία σέπαλα κι ένα σύστημα ριζών, από τις οποίες τρέφεται. 
Η γύρη αυτού του είδους ορχιδέας βρίσκεται βαθιά μέσα στο άνθος της. Το μόνο είδος που μπορεί να την γονιμοποιήσει είναι ένα είδος νυχτοπεταλούδας-η γιγάντια σφίγγα (Cocytius antaeus), καθώς έχει μια μεγάλη κεραία. Η έλλειψη αυτού του εντόμου είναι που κάνει και το φυτό εξίσου σπάνιο.
Είναι ένα είδος που κινδυνεύει να εξαφανιστεί στην άγρια φύση. Η καλλιέργειά του εκτός του φυσικού του περιβάλλοντος είναι σχεδόν αδύνατη. Στη Φλόριντα ο νόμος απαγορεύει την απομάκρυνση του φυτού από το φυσικό περιβάλλον.
Πηγές 1 2

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Putorana-η χώρα των λιμνών με τις απόκρημνες όχθες

Στο βορειοδυτικό άκρο του Κεντρικού Οροπεδίου της Σιβηρίας βρίσκεται το οροπέδιο Putorana. Πρόκειται για μια απομακρυσμένη, τεράστια ορεινή περιοχή, ένα ποικιλόμορφο τοπίο εξαιρετικής παρθένας φυσικής ομορφιάς της Αρκτικής. 
Ένα τμήμα του οροπεδίου, περίπου 1.887.251 εκτάρια, συμπεριλαμβάνεται στη λίστα της ΟΥΝΕΣΚΟ, από το 1988. Σύμφωνα με την ΟΥΝΕΣΚΟ, το τμήμα αυτό φιλοξενεί υπο-αρκτικά και αρκτικά οικοσυστήματα, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται παρθένα τάιγκα, δασώδης τούνδρα, αρκτικές έρημοι και έρημοι τούνδρας, καθώς και ανέγγιχτα ποτάμια και λιμναία συστήματα. 
Το οροπέδιο δημιουργήθηκε 250 εκατομμύρια χρόνια πριν με μια διαδικασία, η οποία είναι γνωστή ως ηφαιστειακό λοφίο, κατά την οποία ένα τεράστιο σώμα μάγματος ανέβηκε στην επιφάνεια από βάθος 2.897 χιλιομέτρων μέσα από τη Γη. Στη συνέχεια, οι παγετώνες επέκτειναν τις χαράδρες και σχημάτισαν ποτάμια φαράγγια και βαθιές στενές λίμνες. Αυτά μαζί με μια εκτεταμένη περιοχή στρωμάτων βασάλτη, που διαχωρίστηκαν από τις βαθιές χαράδρες, είναι τα φυσικά χαρακτηριστικά που δίνουν στην περιοχή την σημερινή μοναδική της εμφάνιση. 
Η λέξη "Putorana" προέρχεται από τη μητρική γλώσσα των Evenks -αυτόχθονες κάτοικοι του ρωσικού βορρά- και σημαίνει "η χώρα των λιμνών με τις απόκρημνες όχθες". Υπάρχουν περισσότερες από 25.000 λίμνες, των οποίων το βάθος κυμαίνεται από 180-420 μέτρα. Οι όχθες τους γεμάτες με μαύρα βράχια μοιάζουν με τα νορβηγικά φιόρδ. Σχηματίζουν ολόκληρα οικοσυστήματα, τα οποία εκτείνονται σε πολλές δεκάδες χιλιόμετρα. Οι λίμνες αποτελούν την δεύτερη μεγαλύτερη πηγή γλυκού νερού στη Ρωσία, μετά τη λίμνη Βαϊκάλη.
Φωτογραφία doncreatore 
Ένα άλλο χαρακτηριστικό του οροπεδίου είναι τα αμέτρητα ποτάμια και ρυάκια και οι χιλιάδες καταρράκτες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και ο καταρράκτης στο φαράγγι του ποταμού Kanda, ύψους 108 μέτρων, ο ψηλότερος στη Ρωσία.
Η περιοχή είναι μία από τις πιο πλούσιες από την άποψη της ποικιλότητας των φυτών στην Αρκτική. Υπάρχουν περίπου 400 είδη φυτών, μεταξύ των οποίων αρκετά είναι σπάνια και ενδημικά. Επίσης υπάρχουν 140 είδη πουλιών και 34 είδη θηλαστικών, στα οποία συμπεριλαμβάνεται ένα από τα πιο σπάνια δίχηλα ζώα, το πρόβατο Putorana (Ovis nivicola borealis). Οι τάρανδοι, στο μεγάλο μεταναστευτικό ταξίδι τους, το οποίο αποτελεί ένα εξαιρετικό και όλο και περισσότερο σπάνιο φυσικό φαινόμενο, διασχίζουν το οροπέδιο Putorana. 
Φωτογραφία jxandreani 
Στο προστατευμένο λόγω της απομόνωσης περιβάλλον διασφαλίζεται ότι οι οικολογικές και βιολογικές διεργασίες συνεχίζουν με ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Γνωρίστε τα σκαθάρια-χελώνες

Τα χελωνοσκαθάρια (tortoise beetle) ανήκουν σε μια οικογένεια σκαθαριών που ονομάζεται Chrysomelidae. Είναι πολύ μικρά, όπως η πασχαλίτσα. Τα περισσότερα είδη έχουν μήκος 5-8 mm. Ξεχωρίζουν για τον εξωσκελετό τους, ο οποίος είναι διάφανος ενώ ο ζωντανός ιστός συχνά έχει μεταλλικό χρώμα. Σε κάποια είδη το χρώμα αυτό μπορεί να αλλάζει. 
Φωτογραφία  CharlesLam
Το πιο γνωστό είδος είναι το χρυσό σκαθάρι-χελώνα (Charidotella sexpunctata). Είναι ένα μικρό μεταλλικό έντομο της Βόρειας Αμερικής. Το καλοκαίρι και την άνοιξη μοιάζει σαν μικροσκοπικό χρυσό κόσμημα ή σαν μια χρυσή πασχαλίτσα. 
Αν πιάσεις στο χέρι σου ένα χρυσό χελωνοσκαθάρι αμέσως το χρώμα του θα γίνει σκούρο καφέ. Πρόκειται για μια οπτική ψευδαίσθηση. Ο εξωσκελετός του σκαθαριού αντανακλά το φως μέσω του υγρού που περιέχεται ανάμεσα σε αυτόν και του επόμενου εσωτερικού στρώματος της επιδερμίδας, Τα σκαθάρια αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το πόσο από αυτό το υγρό διαθέτουν. Το φθινόπωρο και τον χειμώνα το χρώμα τους δεν είναι τόσο λαμπερό. Είναι πιο πορτοκαλί και χάλκινο με λίγους ιριδισμούς. 
Φωτογραφία  Praveen vijayan
Βέβαια, εκτός από τα χρυσά υπάρχουν και τα ασημένια, όπως αυτό που βλέπετε στην παρακάτω φωτογραφία.
Δείτε και αυτό. Μοιάζει σαν να έχει σταυρωθεί! γι' αυτό και ονομάζεται "ιερός σταυρός" (Aspidomorpha sanctaecrucis)
Το είδος που βλέπετε στη φωτογραφία παρακάτω είναι το διάστικτο σκαθάρι-χελώνα (Deloyala guttata), το οποίο ζει στις ΗΠΑ και στον Καναδά.
Υπέροχο πράσινο χρώμα με ιριδισμούς σε αυτό το είδος! 
Φωτογραφία CharlesLam
Η οικογένεια έχει πάρα πολλά είδη, τα οποία ζουν και τρέφονται με φύλλα. Μοιάζουν με μικρές χελωνίτσες και σε αυτό οφείλουν το όνομά τους. Αυτό το περίεργο σχήμα που έχουν τα προστατεύει από τα αρπακτικά, όπως για παράδειγμα ένα μυρμήγκι που θα βρισκόταν στο ίδιο φύλλο με ένα σκαθάρι-χελώνα. Το σκαθάρι σφίγγει το σώμα του πάνω στην επιφάνεια του φύλλου και προστατεύει τα πόδια του κι έτσι το μυρμήγκι δεν μπορεί να το τραβήξει μαζί του.
Φωτογραφία  kibuyu
Φωτογραφία Pen Araneae 
Δεν είναι δύσκολο να φανταστείτε το όνομα του σκαθαριού που βλέπετε στις δύο φωτογραφίες που ακολουθούν.
Αυτό είναι το σκαθάρι-στόχος ή αλλιώς Ischnocodia annulus 
Φωτογραφία  kadavoor 
Φωτογραφία kampang eddy 
Τα χελωνοσκαθάρια ονομάζονται και σκαθάρια φύλλων γιατί με αυτά τρέφονται. Όταν βρίσκονται στο στάδιο της προνύμφης είναι εκτεθειμένα σε κάθε αρπακτικό ζώο. Όμως η φύση έχει προνοήσει. Τα έχει εφοδιάσει με το χάρισμα του καμουφλάζ. Τα περισσότερα είδη σε αυτό το στάδιο έχουν χρώμα που ταιριάζει με το πράσινο χρώμα των φύλλων. Έτσι είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν. 
Φωτογραφία Bill & Mark Bell 
Φωτογραφία kampang 
Φωτογραφία kampang 
Φωτογραφία  tonrulkens 
Αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία παρακάτω είναι το σκαθάρι-λουλούδι (Physonota helianthi)
Φωτογραφία  Bill Bouton
Φωτογραφία  gailhampshire
Φαντάζομαι ότι οι εντομολόγοι θα έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στα μικροσκοπικά αυτά πλασματάκια!
Φωτογραφία  zimbart
Πηγές 1 2 3 4 5 


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...